Een kijkje in het leven van het thuiswerkende Leuven 2030 (1)

Een kijkje in het leven van het thuiswerkende Leuven 2030 (1)

Nieuws
Logo Leuven 2030
Leuven 2030
Door de redactie

Het coronavirus brengt momenteel woelige tijden en onzekerheid. Op korte tijd is er voor iedereen bijzonder veel veranderd: op persoonlijk vlak, maar ook professioneel. Velen ruilden hun vaste werkplek in voor thuiswerk. Leuven 2030 bouwt tijdens de lockdown verder aan een klimaatneutrale toekomst voor onze stad, maar alle teamleden werken nu in afzondering thuis. Storyteller Sien van Leuven 2030 gaat digitaal in gesprek met de negen andere teamleden van de Leuvense vzw. Hoe gaan zij deze uitdagende tijd aan? Ontdekten ze nieuwe gewoontes of andere manieren van werken die ze in hun leven na de lockdown willen meenemen? Hoewel een digitaal interview anders is dan een rechtstreeks gesprek, komen er toch mooie reflecties boven.


Elk artikel zetten we twee collega's in de kijker. Katrien Rycken, coördinator van Leuven 2030 en Michèle Jacobs, participatiemedewerker van Leuven 2030 bijten de spits af!

Katrien Rycken: ‘Hoe kan ik van betekenis zijn?’

Katrien stuurt als coördinator het team van Leuven 2030 aan. Samen met de andere teamleden probeert ze de concrete uitvoering van de Roadmap 2025 · 2035 · 2050 naar een klimaatneutraal Leuven uit te tekenen en waar te maken. Katrien zoekt uit hoe Leuven 2030 de technische en inhoudelijke uitdagingen op de weg naar een klimaatneutrale stad kan overwinnen en bewaakt het overzicht daarin. Ze zet de juiste talenten op de juiste plaats en probeert eigenaarschap en leiderschap in de Leuvense samenleving en daarbuiten te stimuleren. Ook legt Katrien mee de linken met verschillende Europese partners die helpen de Leuvense klimaattransitie te versnellen.

‘Waar ik tijdens deze periode het meest mee worstel, is een gevoel van machteloosheid,’ vertelt Katrien. ‘Hoe kan ik hierin van betekenis zijn? Ik ben bij een aantal buren waar ik normaal minder contact mee heb, gaan vragen hoe ik kan helpen. Ook vanuit mijn professionele rol ben ik zoekende: wat kan ik hieruit leren? Wat mag ik verwachten na deze periode?’ Daarnaast geeft het thuiswerken wat ongemak. ‘Omdat alles nu digitaal gebeurt, kijk ik de hele dag naar een scherm en dat geeft ’s avonds hoofdpijn. Digitale vergaderingen beginnen veel stipter, waardoor ik niet genoeg rechtsta. Ik zit dikwijls drie of vier uur aan een stuk op mijn stoel. Tegelijk snoep ik veel minder dan op kantoor, wat het gebrek aan beweging hopelijk kan compenseren,’ lacht Katrien. ‘Maar die kleine ongemakken zijn oké: ik voel mij vooral heel gezegend en dankbaar dat niemand in mijn omgeving hard getroffen is door deze crisis. Ik besef heel goed dat hier nu heel veel mensen op verschillende manieren van afzien.’

Om haar gedachten te ordenen, leest Katrien nu veel opiniestukken. ‘Dikwijls ben je je niet bewust van hoe je naar iets kijkt tot iemand het in woorden zet.’ Daarnaast probeert Katrien zichzelf vooral voor te houden dat het oké is om nu te genieten van het klein geluk. ‘Elke avond doen we met het hele gezin een wandeling bij zonsondergang. Ook mijn ouders spreek ik nu meer dan anders. Die momenten van klein groot geluk probeer ik goed vast te pakken.’

Of Katrien iets uit deze periode wil meenemen als het leven weer normaler wordt? ‘De ruimte om bezig te zijn met wat me echt voedt, wat echt belangrijk is: de zonsondergang met het hele gezin, het zonlicht, de natuur.’

Michèle Jacobs: ‘Verschillende schoteltjes in de lucht houden.’

Michèle werkt als participatiemedewerker voor Leuven 2030. Ze is vooral bezig met stakeholdermanagement: de betrokkenheid van alle verschillende spelers in de klimaattransitie. Het procesmanagement van de uitvoering van de Roadmap 2025 · 2035 · 2050 helpt Michèle mee ondersteunen.

Michèle merkt na drie weken lockdown met een beetje verwondering op dat ze haar job goed kan blijven doen: ‘Ik heb geen schrik dat ik niet meer voldoende te doen heb om mijn dagen te vullen. Ik was iemand die zo goed mogelijk de essentie probeerde te bewaken in mijn werk en nu is dat nog sterker geworden: de ruis is van mijn agenda verdwenen.’ Wat er nu lastig is? ‘Dit zijn hele vermoeiende dagen. Tijdens deze periode voel ik de onrust die iedereen voelt. Maar ik communiceer ook de hele dag met een scherm: dat is intens.’ Daarnaast is Michèle moeder van twee jonge kinderen die nu ook wat begeleiding nodig hebben.

Hoe Michèle daarmee omgaat? ‘Door duidelijke afspraken te maken met mezelf. Als het mijn beurt is om de kinderen overdag twee uur te begeleiden, probeer ik dat niet te compenseren door die avond twee uur langer te werken. Dat hoort er nu gewoon bij. Ik engageer me nu om mijn werk zo goed mogelijk te doen, niet om 38 uren te presteren. Zes uur geconcentreerd thuiswerken kan zelfs productiever zijn dan acht uur werken in een landschapskantoor. Ook overleggen die nu niet doorgaan, zijn uren die ik uitspaar om me toe te leggen op de kern van de zaak. Ik probeer de verschillende schoteltjes in de lucht te houden, want ze zijn allemaal belangrijk. Als de kinderen zich goed voelen, kunnen ze er beter mee omgaan dat hun ouders op bepaalde uren van de dag niet beschikbaar zijn. Ik probeer dus het mentale welzijn van iedereen in de gaten te houden.’

Wat Michèle meeneemt na de lockdown? ‘Zeker het digitaal werken! Fulltime thuiswerken is te veel, maar ik merk dat er nu een lagere drempel is om te overleggen met elkaar. Ook zijn videoconferenties meestal heel to the point. Dat is een meerwaarde. In de toekomst wil ik graag een aantal fysieke overleggen door digitale vervangen. Ook die zuiverheid in mijn agenda wil ik behouden.’

Benieuwd naar onze andere collega's en hoe zij met deze situatie omgaan?

Lees hier deel 2, deel 3 en deel 4 van deze reeks "Een kijkje in het leven van thuiswerkende Leuven 2030".